"حضور زنان در خیابان"، این تیتر خبری است که هر ناظر کور و کر سیاسی خارجی و داخلی را به تحریک واداشته است. " چنین حضوری چگونه ممکن است؟" ... زن "سرخورده ی" ناشی از حاکمیت سی ساله نظام جهموری اسلامی کجا و این همه حضور و تحرک انقلابی کجا؟
از این رو به دست و پا افتاده اند و در صدد رنگ آمیزی و خفیف کردن آن با انواع و اقسام نوارهای سبز بر پیشانی و دست و تعریف جایگاه های "کمتر خطرناک"از قبیل "هیجانات انساندوستانه"،"دوشادوشی با مردان و فرزندان شان" و خزعبلاتی بدتر از این.
اما حقیقت چیست؟
زنان ايراني به دليل نقش تعيين كننده ایدئولوژی مذهب محور در مناسبات اجتماعي و سيستم های حقوقي حاكم هميشه به درجه ای عمیق تر از زنان بسیاری از نقاط جهان با در نظرگيري مقاطع تاريخي يكسان؛ سركوب و تحميق شده اند. مبارزات آنان و در واقع شكل گيري شاخه ايراني جنبش زنان در راستاي تحقق مطالبات در وجوه تاریخی خاصي موثر واقع شده و کمتر موفق به دستيابي به حقوق خود هر چند به طور ناچيزشده اند. در سال 57 زماني كه انقلاب زحمتكشان ايراني می رفت که به پيروزي برسد؛ عقب مانده ترین و ارتجاعي ترین بخش نظام سرمایه ی جهانی یعنی حکومت مذهبی به کمک سران قدرت های متروپل، آن را ربود وسند آن را به نام خود زد....

رهایی زنان ایران( رزا)

« از آینه بپرس نام نجات دهنده ات را»

همانگونه که در مطالب « دخالتگری، افقی نو» و « اصلاح یا انقلاب؟ مساله این نبود! » بیان کردیم دستیابی به مطالبات جامعه و جنبشهای اجتماعی از طریق اتکای جامعه و جنبشهای اجتماعی به خویش میسر است و گفتیم که باید به دنبال اصلاحات علیه سیستم ( در مقابل اصلاحات درون سیستم) ، اصلاحات ساختاری ( در برابر اصلاحات صوری) و اصلاحات مردمی( به جای اصلاحات حکومتی) به عنوان وسیلهء انقلاب بود  و در هر گام باید زمینهء انقلاب را با آن فراهم کرد و در هر قدم افق انقلابی را مد نظر داشت. گفتیم « تنها راه رهایی جنبش اجتماعی » است و به جای انتخاب بین « بد و بدتر» ما « دنیای بهتر» را  انتخاب می کنیم؛ گفتیم برای مقابله با احمدی نژاد، به جای دخیل بستن به مهره های حاکمیت و سست عنصرانی چون موسوی و کروبی، به اتکای جنبشهای اجتماعی، همهء نیروهای مترقی را به تشکیل « جبههء ضد فاشیستی» فرا می خوانیم. بارها گفته بودیم که راه پیشروی و راه مقاومت هردو درون جامعه و جنبشهای اجتماعی و البته براساس استراتژی سوسیالیستی است. گفته بودیم که سازمانیابی و استراتژی در فرآیند جنبش و در روند تغییر شکل می گیرد. بیان داشتیم که  «تلنگر تاریخ» منطق کنش سیاسی در ایران را تغییر خواهد داد. گفته بودیم که اصلاح طلبی حکومتی یک بیراههء بی اثر است و ساختار دولت و صورتبندی ایدئولوژیک جمهوری اسلامی اجازهء پیشرفت آن را نمی دهد. اکنون رویدادهای تاریخی این دوره بر درستی نظر ما گواهی دادند. کودتای اقتدار گرایان، بی پایگی راه اصلاح طلبی حکومتی را بیش از پیش نمایان ساخت. اصلاحات حکومتی مرد و دیگر روزنهء امیدی برایش وجود ندارد. سیر رخدادها نشان داد که بازی بزرگان( آیت الله ها، سران و شیوخ و احزاب اصلاح طلب، نهاد حامی عقلانیت گرایان و مصلحت سنجان: مجمع تشخیص مصلحت نظام) محلی از اعراب ندارد و نمی تواند جناح کودتاچی را به عقب نشینی وادارد. در این میان از همان فردای کودتا مردم راهی دیگر رفتند و منطق کنش سیاسی در ایران دیگرگونه شد.

طی هفته‌های گذشته و در پی اعتراضات مسالمت‌آمیز خردادماه، برخوردهای خونین و خشونت‌آمیز و موج کشتار و دستگیری و سرکوب دامنه‌ای گسترده یافته است. دور تازه‌ای از اعتراف‌گیری و تواب‌سازی از سر گرفته می‌شود؛ از سرنوشت بسیاری از دستگیرشدگان و ناپدیدشدگان اطلاعی در دست نیست؛ خانواده‌های جان‌باختگان اجازه‌ی برگزاری مراسم پیدا نمی‌کنند؛ نگرانی‌ها فزونی می‌گیرد؛ سانسور و عوام‌فریبی بیداد می‌کند و در رسانه‌های فرمایشی، با تحریف و قلب واقعیت، جای جانی با قربانی عوض می‌شود.
کانون نویسندگان ایران وضعیت موجود را به‌شدت محکوم می‌کند و خواستار توقف هر چه سریع‌تر چرخه‌ی سرکوب و کشتار است. آزادی سریع و بی ‌قید و شرط بازداشت‌شدگان، پایان بخشیدن به فضای آکنده از رعب و وحشت، توقف آزار و شکنجه‌ی دستگیرشدگان، و معرفی و محاکمه آمران و عاملان فجایع اخیر خواست فوری ما است. 
به سرکوب‌ها بی‌درنگ پایان دهید!
کانون نویسندگان ایران
۱۶/۴/۱٣٨٨

سازمان مرکزی اتحادیه های کارگری فنلاند ﴿SAK﴾، کنفدراسیون کارگران حرفه ای فنلاند﴿STTK﴾ و  کنفدراسیون اتحادیه های کارمندان حرفه ای و مدیریتی (AKAVA)

آقای سفیر نظرآهاری،

جهان در دفاع از حق کارگران ایران برای تشکل یابی به میدان آمده است٠

 کنفدراسیون بین المللی اتحادیه های کارگری ﴿آی٠ تی٠ یو٠ سی٠﴾، که سازمان مرکزی اتحادیه های کارگری فنلاند ﴿اس٠ آ٠ کۆ٠﴾، کنفدراسیون کارگران حرفه ای فنلاند﴿ اس٠ تی٠ تی٠ کی٠ ﴾ و کنفدراسیون اتحادیه های کارمندان حرفه ای و مدیریتی ﴿آ کا وا ﴾ عضو آن هستند، عمیقا نگران اینست که حقوق اتحادیه ای کارگران ایران برسمیت شناخته نمی شوند٠

 آی تی یو سی، ای٠ آی، آی٠ تی٠ اف٠ و آی٠ یو٠ اف٠ که ١٧٠ میلیون کارگر را در سراسر جهان نمایندگی میکنند، 26 ژوئن را روز اقدام جهانی برای کسب عدالت برای کارگران ایران اعلام داشته اند٠ در این روز تظاهرات های جهانی در جلو سفارتخانه ها و کنسولگریهای ایران انجام داده میشود تا به نادیده گرفتن حق تشکل یابی کارگران آیران و دستگیری مداوم فعالین هارگری در ایران اعتراض شود٠

۲۴ جون ۲۰۰۹
روز اقدام همبستگی جهانی با کارگران ایران
عالیجناب،
مطلب پیش رو به نمایندگی از ۱۷۰ میلیون کارگر برای ابراز همبستگی با بسیاری از کارگران ایران که به خاطر محترم شمردن حقوق مسلم دمکراتیکشان به تظاهراتهای خیابانی پیوسته اند به رشته تحریر در می آید.مردم ایران باید از تمامی حقوق انسانی اعم از آزادی تشکل و تجمع برخوردار گردند.
سرکوب شدید تظاهرات های مسالمت آمیز و ارزش قائل نشدن به شأن و مقام انسانی وحشت انگیز است و استفاده نامتعادل و نابجای خشونت ده ها کشته و صدها زخمی بر جای گذاشته است. تشکلات کارگری در سرتاسر جهان با شاهد بودن بر اینکه کارگران و شهروندان تا چه حد در تظاهرات های کارگری مورد حمله و بازداشت قرارگرفته اند مأنوس گشته اند. مورد آخر تلاش برای برپایی راهپیمائی مسالمت آمیز اول ماه می در پارک لاله تهران بود. بسیاری از تظاهرات ها در آستانه‍ی انتخابات با سرکوب خشونت آمیز و دستگیری صدها نفر همراه بوده است. ...

در 23 خرداد نتایج از پیش تعیین شده انتخابات دهمین دوره‌ ریاست جمهوری اعلام گردید. معلوم شد که به آراء مردمی که از روی توهم رای داده بودند خیانت شده است. در اعتراض به این وضعیت راهپیمایی و تظاهرات میلیونی مردم در تهران به صورت مسالمت آمیز برگزار شد. نیروهای امنیتی صرفا برای ایجاد رعب و وحشت، به مردم تیراندازی کردند. در نیتجه‌ی این عمل جنایتکارانه ده‌ها تن جان باخته و تعداد زیادی از مردم زخمی شدند. اعتراض مردم بر بستر بی حقوقی سیاسی و تحمیل فقر و بیکاری و تحقیر مستمر انجام گرفته است. ...

 مردم ایران خود شاهد برگزاری انتخابات ریاست جمهوری در ایران بوده اند. در مناظره‌های به عمل آمدۀ کاندیداهای ریاست جمهوری اسلامی ایران، از وضعیت فلاکت ‌بار کارگران، عدم پرداخت حقوق ماهانه، قراردادهای سفید امضا، عدم آزادی تشکل، ضرب و شتم کارگران، صدور احکام قرون وسطائی شلاق، زندان و کشتار کارگران و فعالین کارگری، سرکوب مراسم‌های اول ماه مه و ...

محمود صالحی              

فدراسیون بین المللی اتحادیه‌های کارگری (ITUC)، آموزش و پرورش بین المللی (EL)، فدراسیون بین المللی کارگران حمل و نقل (ITF) و اتحادیه‌ بین المللی غذا و انجمنهای کارگری متحد آن (IUF) روز 26 ژوئن، برابر با 5 تیر، را به عنوان "روز اکسیون جهانی در طلب عدالت برای کارگران ایران" تعیین کرده‌اند. این تشکلهای جهانی کارگری، که 170 میلیون کارگر در آنها عضویت دارند طی یک بیانیه از اعضا و هواداران خود خواسته‌اند که روز جمعه، 5 تیر ماه برابر با 26 ژوئن در سراسر دنیا در مقابل سفارتخانه‌ و یا کنسولگریهای ایران گرد هم آیند و خواهان عدالت، حق تشکل، حق اعتصاب و سایر حقوق پایه‌ئی برای کارگران ایران شوند. سازمان عفو بین الملل نیز از این کمپین دفاع کرده است.

 هرگونه سرکوب و تهدید نهاد های مدنی محکوم است
در روزهاى اخير ما شاهد تلاش و حضور پرشور میلیونها زن، مرد، پیر و جوان، اقلیتهای ملی و مذهبی در ایران هستیم که از دولت میخواهند که پایه ترین حقوق اولیه شان را به رسمیت بشناسد یعنی بررسمیت شناختن حق انتخاب آزاد، مسقل و بدون تقلب. حقی که در اکثر جوامع دنیا نه تنها به رسمیت شناخته شده بلکه برای حفظ آن از هیچ کوششی فروگذاری نمیشود.

در بطن چنین اوضاعی ما شاهد تهدید، دستگیری، کشتن و سرکوب عریانی هستیم که بیم آن می‌رود تا بر ابعادش افزوده شود و خون انسانهای بیگناهی ریخته شود که نتیجه آن اعتراضات بیشتر مردم است نه عقب نشینشان.  ...

 سوسیالیست‌ها چه می‌گويند!؟

انتخابات، دورنمای سیاسی- اقتصادی جامعه و وظایف جنبش کارگری- سوسیالیستی

 اتفاقات و تصمیمات سیاسی- اقتصادی به خصوص در این چند ساله‪ اخیر از حیات سیاسی جمهوری اسلامی، وضعیت وخیم و البته نوینی را هم برای طبقه کارگر و اقشار زحمتکش و طبیعتا هم برای جنبش سوسیالیستی رقم زده است. فشار اقتصادی هر دم بر کارگران و سایر زحمتکشان ایران فزونی می‌گیرد؛ اقشار و طبقه خاصی از جامعه، هر دم فربه و فربه‌تر می‌گردند و فشار این فربه‌سازی بر دوش طبقات فرودست سنگینی مضاعفی می‪یابد، تمام مجراهای اعتراضی بر این فشار سنگین، تقریبا همانند تمام عمر 30 ساله جمهوری اسلامی بسته است، جنبش سوسیالیستی در موقعیتی دو سویه قرار گرفته است، با توجه به شرایط اقتصادی- اجتماعی ویژه فعلی، چندین گام به پیش بردارد، یا بی توجه به مقطع حساس کنونی، در جا بزند.

در شرایط نزدیکی به انتخابات، بحران اقتصادی جهانی، آشکار شدن تبعات سیاست گزاری‪های اقتصادی دولت نهم، هدر دادن منابع عظیم مالی ناشی از فروش نفت و… شعارهایی هم چون "اتحاد ملی و انسجام اسلامی"، "اصلاح الگوی مصرف" و… پیش کشیده شده است و اینک نیز تلاش می‌شود تا فاصله ژرف‌تر شونده طبقاتی، در پس پرده شعارها، انتخابات و درگیری‌های جناحی گم شود.

بررسی این وضعیت و وقایع پیش رو از منظر سوسیالیست‪ها تنها هنگامی میسر خواهد بود که آن را در یک خط سیر کلی تاریخی- اجتماعی ببینند و با واکاوی دقیق فرآیند تاریخی انباشت سرمایه و تحول دولت بورژوایی در ایران، مسیر حرکت کلی نظام را مورد شناسایی قرار دهند. تنها از این طریق است که می‌توان ضمن پرتوافکنی بر وضعیت آتی، شرح کلی اما تقریبا دقیقی از وظایف را پیش رو قرار داد. اما در این بررسی همواره باید توجه داشت که آن چه تعیین‌کننده اصلی در سیاست‌های دولت‌ها و حاکمیت جمهوری اسلامی است، نه شخصیت‌ها، بلکه ساختارها و ساز و کار حرکت اجتماعی طبقات و اقشار اصلی جامعه است. با چنین دیدی به قضیه، بی‌شک در قدم اول از برداشت‌های ساده‌انگارانه در باب برتری "موسوی"، "کروبی" یا "احمدی‌نژاد" فاصله می گیریم و ضمن اعلام بلاموضوعیت بودن طرح بحث شرکت یا عدم شرکت در انتخاباتِ پیش رو از منظر منافع طبقه کارگر توسط سوسیالیست‪ها، تحلیل و بررسی خود را از شرایط ادامه می دهیم.

چنین بررسی‌، لاجرم بایستی در بر گیرنده کلیات روند‪ها و وقایع اقتصادی، اجتماعی و سیاسی از بدو تاسیس نظام جمهوری اسلامی ایران باشد، چرا که همان گونه که خواهیم دید، این اتفاقات از روندی تقریبا منطقی و پیوسته تبعیت می‌کنند.

ما برای روشن شدن و انسجام بحث، ابتدا روند وقایع را از بدو تاسیس نظام جمهوری اسلامی تا آستانه انتخابات حاضر از یک منظر کلی بررسی کرده و سپس بحث مناسبات دموکراتیک و وضعیت طبقه کارگر را طرح خواهیم نمود.

ادامه مطلب ( کلیک کنید....)

کارگران، تشکل ها و نهادهای کارگری ایران و جهان!

در روز جهانی کارگر هنگامی که کارگران و خانواده های آنان که بنابر فراخوان کمیته برگزاری مراسم اول ماه مه(مشتمل بر تشکل های مستقل کارگری ایران) که برای اعلام مطالبات خود و گرامی داشت این روز درپارک لاله تهران گرد هم آمده اند، به همراه تعداد دیگری از مردم حاضر درپارک مورد یورش نیروهای امنیتی-پلیسی و ماموران لباس شخصی قرار گرفتند.این نیروها با انواع ابزار و روش های سرکوب، تعداد زیادی را شدیدا مجروح و بیش از صد و پنجاه نفر را در حالی که مورد ضرب و شتم واقع شده بودند، دستگیر و روانه زندان کردند.از این تعداد هنوز حدود یکصد تن درزندان به سر می برند. این افراد هیچ جرمی مرتکب نشده بودند که این چنین غیر انسانی سرکوب و به بند کشیده شده اند. آنها فقط به خاطر این که همزمان با میلیاردها کارگر دیگر در سراسر دنیا و به دلیل طرح مطالبات میلیون ها انسان در ایران که هر روزه تحقیر می شوند، به دلیل برپاکردن تشکل های مستقل سرکوب می شوند وماه های متمادی حقوقی دریافت نمی کنند، تنها به دلیل این که صدای اعتراض برآورده اند، امروز در بدترین شرایط در زندان هستند. هر روز خانواده هایشان که برای آزادی آن ها در مقابل دادگاه ها و مراجع دیگرقضایی مراجعه می کنند اما با برخوردهای نامناسب و پاسخ های ضد و نقیض مواجه می شوند. ما میلیون ها کارگر و زحمتکش و مساوات طلب نسبت به عزیزان دربند و خانواده هایشان مسئول هستیم و نباید آن ها را تنها بگذاریم. باید فورا متحدانه دست به کار مبارزه ای وسیع تا آزادی همه دستگیر شدگان شویم.

 ما ضمن اعلام این کمپین از تمامی تشکل ها و نهادهای کارگری و حقوق بشر داخلی و بین المللی می خواهیم که با تمامی توان خود و به فراخور امکانات خود و از هر طریق ممکن، ضمن محکوم کردن دستگیری این عزیزان و درخواست برای آزادی بی قید و شرط آنان به حمایت های گوناگون و متناسب با توان خود از این عزیزان و خانواده های آنان و اصرار بر مطالبات اعلام شده در قطعنامه اول ماه مه این کارگران بپردازند.

                             زنده باد همبستگی طبقاتی کارگران جهان

اعلام حمایت ها، بیانیه ها و گزارش اقدامات انجام شده خود را به این  نشانی بفرستید: campain1may@gmail.com  

                                   نوزده اردیبهشت 88

                        کمیته ی برگزاری مراسم روز جهانی کارگر

سندیکای كارگران شرکت واحد اتوبوسراني  تهران و حومه

سندیکای كارگران نیشکر هفت تپه

اتحادیه آزاد کارگران ایران

هیئت بازگشایی سندیکای کارگران نقاش و تزئینات ساختمان

شورای همکاری تشکل ها و فعالین کارگری شامل:

       - کمیته پیگیری برای ایجاد تشکل های آزاد کارگری

       - کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری

        - جمعی از فعالین کارگری

        - شورای زنان

کانون مدافعان حقوق کارگر

                                        و با حمایت :

 انجمن برق و فلز کرمانشاه- انجمن دفاع از کارگران اخراجی سقز – کمیته دفاع از کارگران هفت تپه - کارگران کارخانه پرریس سنندج- کارخانه بافندگی شین بافت سنندج –- کارگران کارخانجات شاهو- - نساجی کردستان- غرب بافت-آجر شیل -شیرپاک آرا- گونی بافی سما- آرد فجر- نیرو رخش- کارگران بخش خدماتی بیمارستان توحید سنندج -جمعی از بازنشستگان شهرستان سنندج -کارگران شرکت فرش غرب کرمانشاه- کارخانه لاستیک دنا – جمعی از کارگران سیمان قائن – جمعی از کارگران عسلویه – دانشجويان سوسياليست دانشگاههاي ايران – ...

ادامه دارد............

طی فراخوانی از سوی کمیته برگزاری مراسم اول ماه مه 1388- که متشکل از تشکلهای مستقل و رادیکال جنبش کارگری ایران هستند- کارگران، زنان و دانشجویان و مردم زحمتکش را برای برگزاری مراسم روز جهانی کارگر در تهران دعوت کرده بودند.

 عصر روز جمعه 11 اردیبهشت در پارک لاله- اطراف میدان آب نما- تجمع  گسترده ای متشکل از کارگران ، فعالین و خانواده های کارگران، زنان و دانشجویان که حدود 2000 نفر میشد، با حضور پرشور و گسترده خود اقدام به برگزاری مراسم روز جهانی کارگر کردند. اما از سوی نیروهای امنیتی که ساعتها قبل از برگزاری مراسم کل منطقه را زیر نفوذ و کاملا تحت کنترل داشتند، شرکت کنندگان مراسم را به ضرب و شتم گرفته و تعداد زیادی از آنها را دستگیر و روانه زندان کردند، که در بین آنها تعدادی از فعالین سرشناس جنبش کارگری و جمعی از دانشجویان سوسیالیست به نامهای (زانیار احمدی، نجما رنجبران، علی معدب، سعید سجودی، جمال سید علی، سیروس رهیاد،حمید قربانی، سید جواد موسوی) دستگیر و تاکنون از سرنوشت آنها هیچ اطلاعی در دست نیست.

حضور گسترده‌ی شرکت کنندگان در مراسم روز جهانی کارگر در تهران چنان نیروهای امنیتی را وحشت زده کرده بود که  برای پراکنده کردن و جلوگیری از برگزاری مراسم، با یورش وحشیانه با باتوم ، شوک الکتریکی، لگد، توهین و کت کتک کاری، افراد حاضر در محل را مورد هجوم قرار داده و مانع ادامه مراسم شدند.

پیشروی و تقویت جنبش کارگری ایران در چند سال اخیر و مبارزه مدام کارگران برای احقاق حقوق صنفی و طبقاتی خود، همچنین اقدام متحدانه و شجاعانه امسال کارگران ایران جهت برپایی مراسم مشترک و مستقل روز جهانی کارگر، بیش از پیش حاکمیت سرمایه و حامیان آن را وحشت زده و و ترس و خوف سراپا این حاکمیت را در بر گرفته است، که از هر اقدامی جهت سرکوب و به زیر کشیدن هر اعتراض و حرکت رادیکالی کوتاهی نخواهد کرد.

دانشجویان سوسیالیست قبل از هر چیز اقدام مشترک و متحدانه کارگران و شرکت کنندگان در مراسم روز جهانی کارگر را نقطه عطفی در جنبش کارگری و سوسیالیستی میداند و بر شجاعت و استواری همه فعالین کارگری، زنان و دانشجویان درود میفرستد و بر این امر مهم تاکید میکند که تنها با حرکت متحد و متشکل کارگران و جنبشهای رادیکال اجتماعیست توان مقابله با یورش حامیان سرمایه را خواهیم داشت.

ما دانشجویان سوسیالیست ضمن محکوم کردن اقدام زبونانه و وحشیانه حاکمیت و نیروهای امنیتی، آزادی فوری بی قید و شرط تمامی دستگیر شدگان اول ماه مه را خواستاریم! و از همه کارگران، زنان، دانشجویان، سازمانها و نهادهای آزادیخواه و انسان دوست در ایران و جهان میخواهیم برای آزادی هر چه زودتر و بی قید و شرط تمامی دستگیر شدگان اعتراض کنند و حمایت بی دریغ خود را وسیعتر اعلام نمایند.

زندانی سیاسی آزاد باید گردد!

زنده باد اول ماه مه روز جهانی کارگر

دانشجویان سوسیالیست دانشگاههای ایران
http://www.socialist-students.com/

12 اردیبهشت 1388

روزا لوکزامبورگ

ایده‌ی شعف انگیز بکار گرفتن یک روز تعطیلی و مراسم پرولیتاریائی، به عنوان وسیله‌ئی در جهت بدست آوردن 8 ساعت کار روزانه، ابتدا در استرالیا متولد شد. کارگران آنجا در سال 1856 تصمیم گرفتند یک روز را بطور کامل تعطیل کنند، مراسم هائی به شکل تظاهرات و برگزاری  متینگها و جشنها داشته باشند و اینهمه در خدمت تحقق 8 ساعت کار روزانه باشد. این مراسم در روز 21 آوریل برگزار گردید. قصد کارگران این بود که تعطیلی، تظاهرات، جشنها و متینگها فقط در سال 1856 برگزار شود. لیکن نخستین مراسم چنان تاثیر نیرومندی بر توده‌های کارگر استرالیا داشت و چنان آنها را به هیجان درآورد که تصمیم گرفتند هر سال آنرا تکرار کنند.

در واقع چه چیزی میتوانست کارگران را به عملی شجاعانه‌تر و ایمان آوردن به قدرتشان تشویق کند غیر از یک اعتصاب و تعطیلی توده‌ئی که تصمیمش توسط خود آنها گرفته شده بود؟ چه چیزی بردگان همیشگی کارخانه‌ها و کارگاهها را به عملی شجاعانه‌تر و عظیمتر فراخواند، غیر از اینکه سربازان ارتش عظیمشان را به صف کرده و به میدان آورده بودند؟ به این ترتیب ایده‌ی یک جشن و مراسم پرولیتاریائی سریعا پذیرفته شد، از استرالیا به سایر کشورها تراوش کرد و سرانجام کل جهان پرولتری را فتح کرد.

آمریکائیها نخستین کسانی بودند که راه کارگران استرالیائی را پی گرفتند. آنها در سال 1886 تصمیم گرفتند که اول مه روز تعطیلی سراسری باشد. در این روز 200،000 نفر ابزار کار را بر زمین گذاشتند و خواهان 8 ساعت کار روزانه شدند. پس از آن پلیس و مزاحمین قانونی برای چند سالی توانستند مانع کارگران از برگزاری مراسمی در آن مقیاس گردیدند. علیرغم آن آزارها و مزاحمتها کارگران در سال 1888 تصمیم پیشین خود را تجدید کردند و عزم نمودند که مراسم بعدی در اول مه 1890 برگزار شود. ...

برگی نو ازتاریخ مبارزه کارگری در ایران

عاقبت بعد از مدتها مقاومت دلیرانه و خستگی ناپذیر از طرف کارگران هفت تپه ، آنها موفق شدند علی رغم تهدیدها و ارعابات دولت و نیز تعیین تکلیف کردنها از طرف نیروهای وابسته به دولت ، سندیکای خود را به عنوان تشکلی مستقل  و آزاد تشکیل دادند و مجمع عمومی خود را با حضور پر شور خود برگزار نموده و نمایندگان واقعی خود را انتخاب نمایند .

به راستی تحرکات و اعتراضات کارگران هفت تپه نقطه عطفی درخشان در تاریخ جنبش کارگری ایران محسوب می شود و می رود تا برگی دیگر از این تاریخ با سرافرازی هر چه تمام تر ورق بخورد .  از حرکت کارگران شرکت واحد که بگذریم به راستی چنین حرکتی از طرف کارگران در ایران  در چند ساله اخیر بی نظیر بود آنها توانستند  با اتحاد پایدار خود بخش زیادی از خواسته های بر حق خود را به سرمایه داری ایران تحمیل نمایند از جمله مهم ترین این مطالبات همین ایجاد تشکل مستقل کارگری بود که برای آنها در قالب سندیکا متبلور گردید .

اما آنچه که نقطه تمایز چشمگیری است این است که این دستاوردها به دنبال یک مبارزه نفس گیر و طولانی مدت به دست آمد و این خود حاوی دو پیام مهم برای ما کارگران است اول اینکه هیچ درجه از مطالبات ما بدون مبارزه متحدانه و پیگیر و بدون دادن هزینه متحقق نخواهد شد . دوم ، قدرت سرکوب و فشار سیستم رسمی سرمایه ( دولت ) بی انتها و نامحدود نبوده و تغییر جزئی در توازن طبقاتی می  تواند فضای خفقان و سرکوب را  بی تآثیر و یا کم تآثیر نماید .

الکس کالینیکوس

ترجمه: رها رهنورد

الکس کالینیکوس می‌نویسد: اگر به دنبال جانشینی برای سرمایه داری و تغییر جهان هستیم، اندیشه‌های کارل مارکس در این باب آغازگاه مناسبی است.

دهه گذشته شاهد ظهور جنبش‌های نوین مقاومت بوده است. این جنبش‌ها در ابتدای امر خشم اشکال متحد جهانی‌سازی تحمیلی از جانب سیاست‌‌های نئولیبرال کشورهای سردمدار غربی را برانگیخت. مقاومت با رانه جنگ گسترش یافت، جنگی که توسط آمریکا و به زعامت جرج بوش پس از 11 سپتامبر 2001 آغاز شد.

اما سوالی که همچنان می‌باید بدان پاسخ گفته شود اینست که چه اندیشه هایی قادرند به بهترین نحو انگیزه‌های این جنبش ها را توضیح دهند؟

در اوایل دهه نخست قرن بیست و یکم، تأثیرگذارترین چهره ها در این باب افرادی بودند که وجود این جنبش‌ها و روش‌های تمرکزگریز شکل گیری آنها را می‌ستودند. افرادی همچون آنتونی نگری، نوامی کلین و جان هالوی. اما هدایتگری کم این اندیشه ها موجبات افول نسبی آنها را فراهم کرد. در این میان نوام چامسکی همچنان به مثابه چهره تسلیم ناپذیر انتقاد از امپریالیسم آمریکا باقی ماند، اما وی از ارایه هر گونه تحلیل جامع یا دستورالعمل استراتژیک برای جنبش خودداری کرد.

شاید بهتر باشد به جای جستجو در میان اندیشمندان جدید، به اندیشه یکی از متفکران کهن، کارل مارکس بازگردیم. برای بسیاری این یک پیشنهاد مضحک به نظر می رسد: مارکس منسوخ و یک چهره‌ ویکتوریایی نیست؟ نه تنها به هیچ وجه چنین نیست، بلکه مارکس معاصرترین نظریه پرداز اجتماعی است.

افشین شمس قهفرخی

بارها شنیده ام که سوسیالیسم و افکار سوسیالیستی به اینجا (ایران) تعلق ندارد- مال اینجا نیست و یا فرهنگ ما یک فرهنگ بومی ( ملی – مذهبی وسنتی ) است و با این اندیشه های "وارداتی" بیگانه است .

لحظه ای با خود اندیشیدم ما از چه چیزی صحبت می کنیم ؟ از یک کالا؟ از چیزی که در کارخانه تولید می کنیم یا در کارگاه می سازیم وسپس برای آن بازاریابی میکنیم و برایش پوستر و بروشور تبلیغاتی چاپ می کنیم یا فیلم ها و شوهای تبلیغاتی می سازیم؟ ان را صادر و وارد می نماییم وقیمت آن را بالا وپایین می آوریم؟

سخن بر سر این موضوع است که اندیشه ها وآرمان ها ی انسانی کالا نیستند . زیرا که از ذهن و اندیشه ی انسانی سرچشمه می گیرند و ذهن و اندیشه ی انسانی منعکس کننده ی روابط و مناسبات وتحولات مادی است . هر دوران تاریخی با مشخصه ها و ویژگی های مادی دوران خود اندیشه های خاص این دوران را هم به همراه دارد . به تبع عدالت جویی و برابری طلبی به مثابه بالا ترین و عالی ترین ذهنیت بشری در همه این دوران ها به چشم می خورد . سوسیالیسم مدون ترین و سازمان یافته ترین اندیشه ی طرفدار برابری و عدالت اجتماعی است . اما مبارزه برای برابری و ایجاد عدالت اجتماعی وسوسیالیسم سیر هزاران ساله ای دارد که من مختصرا به آن میپردازم:

در دورانی که شیوه ی تولید برده داری بر بخش های عمده جهان مسلط بود و حکمفرمایی می کرد و عدالت خواهی و برابری طلبی با پرچم انسان های مبارز و برابری طلبی چون "مزدک" و"اسپارتاکوس" خود را نشان داد . هر دو نفر متعلق به یک دوران تاریخی بودند اما در دو نقطه ی مختلف جهان زندگی می کردند . اولی به شرق تعلق دارد واز درون امپراطوری شاهنشاهی ایران بر می خیزد و دومی به غرب و از دل امپراطوری روم پرچم برابری را به اهتزاز در آورد . فرهنگ پارسی و هِلِنی با ویژگی های خاص خود با هم تفاوت های عمیق فراوانی دارند . اما علی رغم این تفاوت ها در خواسته ها (تئوری ها) و عملکرد اجتماعی (پراتیک) این دو انسان مبارز چند چیز مشترک به چشم می خورد که هیچ ربطی به فرهنگ و ملیت آنها ندارد . هر دو خواستار برابری اجتماعی برای همه ی انسانها هستند و به تفاوتهای طبقاتی باور ندارند . هر دو خواستار برابری زن و مرد هستند و سرانجام هر دو حکومت های موجود را نماینده ی اشرافیت طبقاتی می دانند . در یک کلام هر دو ( با توجه به ابتدایی بودن باور های عدالت جویانه در آن زمان) باور و اعتقاد به سوسیالیسمی ابتدایی دارند .

به سرنوشتشان نگاه می کنیم :هر دو مورد خشم و غضب طبقات حاکم قرار میگیرند ودولتهای طبقاتی ایران و روم با تمام دم و دستگاه های ایدئولوژیک شان با همه ی ارتش و نیروهای نظامی شان برای نابودی آنها وپیروان شان کوشش می کنند : اشرافیت طبقاتی –کاستی در ایران در یک " شبه کودتا ی درون حکومتی " قباد، شاهنشاه متمایل به اصلاحات اجتماعی و طرفدار مزدک را سرنگون وانوشیروان فرزند او را که دیدگاه های شدیدا اشرافی و ارتجاعی دارد را بر اریکه ی قدرت می نشاند . این جابجایی در هرم قدرت دقیقا به منظور مهار وسرکوب جنبش مردمی و اجتماعی بود که مزدک آنرا سازماندهی و رهبری می کرد . سرانجام با یک حیله ی کثیف سیاسی با دستیاری دربار شاهی ودستگاه ایدئولوژیک زرتشتی و مزدک و یارانش در قصر انوشیروان به طرز فجیعی قتل عام شدند . ....

در آستانه روز هم بستگی با کارگران نیشکر هفت تپه قرار داریم که مبارزات آنها ، در بین مجموعه اعتراضات و مبارزاتی که تا کنون از سوی کارگران و زحمتکشان با حکومت اسلامی سرمایه صورت گرفته است، یکی از کم نظیر ترین و برجسته ترین آنها بوده است و تجربه ای گرانبها برای جنبش طبقه کارگر محسوب می شود.

چراکه علاوه بر پیگیری مبارزات خود بر سرپرداخت دستمزد های معوّق و رسمی نمودن کارگران قراردادی و پیمانی که مستقیماً با اقتصاد و معیشت آنها و خانواده هایشان مرتبط است، هم زمان خواستار لغو پرونده سازی علیه فعّالین و رهبران كارگری و تحت پیگرد قرار دادن آنان هستند ، و از آن مهم تر به طور جدی و پیگیر ، بر خواست استراتژیک تشکل مستقل توده ای_طبقاتی خود پای می فشارند، که اگرچه بی واسطه به بهبود وضعیت معیشتی کارگران نمی انجامد، اما در شرایطی که سرمایه به سرکوبگرانه ترین شکل خود بر کارمزدی حاکمیت دارد، تورّم و گرانی به طرزی وحشیانه اقشار زحمتکش و تحت ستم را زیر فشارهای طاقت فرسا قرار داده ، و اکنون با روند خصوصی سازی صنایع و واحد های تولیدی، بی حقوقی و نا امنی معیشتی کارگران عمیقا تشدید شده و خواهد شد، تشکّل های مستقل کارگری، ابزاریست در دست کارگران، تا با کمک آن، مبارزات اقتصادی هر روزه خود را بی وقفه پی بگیرند، و بتوانند با بهره گیری از آن، رسالت تاریخی خود را در روند مبارزات طبقاتی جاری، به انجام رسانند.

کارگران ، پیشرو تحرّکات و مبارزات عمیقی هستند که در بطن جامعه جاریست و با جدّیت و اراده خود ، در پیشبرد اعتراضات اجتماعی، این امید را در دل تمام نیروهای معترض و مبارز اجتماعی می پرورانند ، که سرانجام مبارزه متّحدانه و متشکّل کارگران و همه جنبش های اجتماعی، نظیر دانشجویان ، زنان، معلّمان و...که بر محوریت مبارزات طبقه کارگر باوردارند، پیروزی است.

ما دانشجویان سوسیالیست دانشگاه های سراسر کشور نیز، ضمن اعلام هم بستگی با کارگران نیشکر هفت تپه، و حمایت بی قید و شرط از تمامی خواست های آنان، بار دیگر بر ضرورت اتّحاد استراتژیک جنبش دانشجویی با جنبش کارگری تاکید می کنیم و همگان را به هر گونه حمایت از مبارزه این کارگران و تمامی مبارزات کارگری موجود و زین پس، فرا می خوانیم. 

زنده باد هم بستگی طبقاتی کارگران!

زنده باد سوسیالیسم!

23خرداد 1387

کارگران نيشکر هفت تپه در ادامه اعتراضاتشان براي رسیدن به خواسته هایشان روز شنبه 28 اردیبهشت ماه  به همراه خانواده هاي خود در مقابل فرمانداری شوش دست به تجمع زدند.

کارگران نیشکر هفت تپه در سیزدهمین روز اعتصاب خود ابتدا در مقابل فرمانداری تجمع کردند و ساعاتی بعد از فرمانداری به سمت مرگز شهر و بازار راهپیمائی کردند در طی مسیر راهپیمائی جوانان و بازاریان و سایر اقشار جامعه به صفوف کارگران  پیوستند بازریان شهر بطور کامل مغازه های خود را بستند و به حمایت از کارگران برخواستند.

بنا به برخی گزارشات در راهپیمایی امروز که بزرگترین راهپیمایی اعتراضی است که تابحال در این شهر صورت گرفته جمعیتی نزدیک به 10000 نفر شرکت داشتند.

درباره اعتصاب

و.ا.لنین
در مرتبه اول بايد توضيحی برای وقوع و انتشار اعتصابها پيدا کنيم. هر کس که اعتصابهايی را، چه از تجربيات شخصی خود و چه از گزارشات ديگران، و يا روزنامه‌ها، بخاطر بياورد فورا متوجه ميشود که هر جا که کارخانه بزرگ برپا شده و بر شماره شان افزوده ميشود اعتصاب اتفاق ميافتد و بسط مييابد. بندرت ممکن است که حتی يک کارخانه بزرگ از ميان کارخانه‌هايی که صدها (و در برخی موارد هزارها) کارگر دارند پيدا کرد که در آن اعتصاب اتفاق نيفتاده باشد. زمانی که تعداد کارخانه‌های بزرگ در روسيه معدود بودند تعداد اعتصابها هم کم بود. ولی از زمانی که کارخانه‌های بزرگ چه در محلات صنعتی قديم و چه در شهرها و دهات جديد شروع به زياد شدن کردند، تعداد اعتصابها هم زيادتر شده است.

به چه دليلی توليد کارخانه‌های عمده هميشه منجر به اعتصاب ميشود؟ به اين دليل که سرمايه‌داری ناچار بايد به مبارزه کارگران بر عليه کارفرمايان منجر شود و وقتی توليد به صورت عمده است اين مبارزه ناچار صورت اعتصاب بخود ميگيرد. اين را توضيح ميدهيم.

" امروز روز اول ماه مه عید رنجبران جهان است. امروز روزی است که رنجبران قدرت تشکیلاتی و اراده دفاع از حقوق و منافع طبقاتی خود را ظاهر می سازند. امروز در سراسر جهان، رنجبران کار را ترک می گویند و روز کار را جشن می گیرند. ..شعار انقلابی و سرود های بین المللی رنجبران تمام جهان را به تکان در می آورد... " هشتاد سال پیش در اول ماه مه ۱۳۰۷، حزب کمونیست وقت ایران در اعلامیه ای از کارگران و رنجبران ایران خواست که به مبارزه ی جهانی کارگران جهت احقاق حقوق خود بپيوندند . پس از گذشت اين هشتاد سال و وقوع رويدادها و تحولات اساسي در جامعه ايران ،  زنجيره مبارزات افتخارآميز و درخشان جنبش کارگري در ايران با نيرويي  بسي افزونتر ، صفوفي در هم فشرده تر و خود آگاهي اي به مراتب صيغل يافته تر کماکان ادامه دارد . امروزه به يمن مبارزات جنبش کارگري در ساليان اخير و به طور ويژه فعالين کارگري شهر سقز از سال 1383 ،  در خواست برگزاري مراسم غير دولتي و مستقل روز جهاني کارگر به خواسته اي تثبيت شده در اين جنبش بدل گشته است . کارگران در ايران در هرکجا که امکانش را بيابند راسا به اجراي حکم جهاني طبقه کارگر در مورد روز اول ماه مه يعني تعيين شدن آن به عنوان " روز کارگر " ، تعطيلي اين روز و  آزادي کارگران در انتخاب نوع برگزاري مراسم اين روز بر اساس تشخيص خود اقدام مي نمايند . برگزاري مراسم روز اول ماه مه بي ترديد لحظه اي در روند مبارزات بي وقفه طبقه کارگر است اما تاريخي که در پشت اين مناسبت جريان دارد و با خون و افتخار در هم آميخته است و جنبه و جايگاه نمادين اين روز ، به آن ارزشي ويژه و منحصر به فرد بخشيده است . " رزاي سرخ " در اين باره چه گويا و شفاف توضيح مي دهد  : " در حقيقت، چه می توانست به کارگران شهامت و ايمان بيشتری در قدرت خودشان بدهد تا يک توقف کار توده ای که آنها خودشان آنرا انتخاب کرده باشند؟ چه می توانست شهامت بيشتری به بردگان ابدی کارخانه ها و کارگاه ها بدهد تا فراخواندن گردانهای خودشان؟ پس ايده جشن پرولتاری بسرعت پذيرفته شد، و از استراليا، آغاز به گسترش در ديگر کشورها کرده تا سرانجام تمام جهان پرولتاری را فتح کرد... جشن گرفتن روز اول [ماه] مه بسادگی يک بار کافی بود، تا اينکه هر کس بفهمد و حس کند که روز اول [ماه] مه بايد يک نهاد سالانه و پيگير باشد... اولين [خواست اول ماه] مه پذيرش هشت ساعت در روز مطالبه کرد. ولی حتی پس از رسيدن به اين هدف، روز [اول ماه] مه از بين نخواهد رفت. تا زمانيکه مبارزه کارگر بر ضد بورژوازی و طبقه حاکم ادامه دارد، تا زمانيکه همه مطالبات پذيرفته نشده اند، روز [اول ماه] مه نموده سالانه اين مطالبات خواهد بود. و وقتي که روزهای بهتری سر زنند، وقتيکه طبقه کارگر جهان رستگاريش را بدست آورد- آنگاه هم بشريت احتمالاً روز [اول ماه] مه را به افتخار مبارزات تلخ و رنجهای بسيار گذشته جشن خواهد گرفت... " ( " منشاء روز اول ماه مه چه هستند ؟ " ، رزا لوکزامبورگ )

ما در اين بيانيه ابتدا مي کوشيم تا به اين سوال و دغدغه بپردازيم که چرا اول ماه مه تنها عيد جهاني " کارگران " ( در معناي يک صنف و قشر خاص اجتماعي ) و سوسياليستها نيست و عيد تمام انسانهاي آزادي خواه و برابري طلب راستين و همه انقلابيون و تحول خواهان هم هست و اينکه چرا هر فعال سياسي و روشنفکري که مثلا با مبارزات جنبش دانشجويي سروکار دارد و پيشروي و تعقيب پيگيرانه و بي تخفيف مطالبات دموکراتيک  اين جنبش را امر و نقطه عزيمت و وجه همت خود قرار داده ، مي تواند اول ماه مه را جشن خود بداند و در آن سهيم گردد ؟  و نيز اين سوالات که آيا اين مساله تنها مي تواند ناشي از انگيزه هاي ذهني اي مانند همراهي و همدردي با محرومين جامعه و يا ترجيح ايدئولوژيک و يا پيروي از رنگ و بوي هميشه " چپ " جنبش دانشجويي و يا توجه به کارگران و استعداد و انگيزه بيشتر کارگران براي اعتراض به وضع موجود به دليل جايگاه فرودست آنان در سطح جامعه و ... باشد و يا مبناي عيني دارد و بايد به عنوان مقوله اي استراتژيک از سوي فعالين راديکال جنيش دانشجويي ( و ساير جنبشهاي دموکراتيک ) و روشنفکران انقلابي مورد توجه قرار گيرد ؟

هاید پارک- لندن، می 1890

النور مارکس

ما به اینجا نیامده‌ایم تا کار احزاب سیاسی  را انجام دهیم، بلکه آمده‌ایم تا از امر کارگر، به شیوه‌ی خودش دفاع کنیم و خواهان تحقق حقوقش گردیم. من زمانی را بیاد میآورم که به همین هاید پارک آمدیم و خواهان تصویب لایحه‌ی 8 ساعت کار شدیم. در آن زمان ما باندازه‌ی انگشتان دست بودیم. آن تعداد به صدها و بعدا به هزارها رسید. امروز به این تظاهرات با شکوه و جمعیتمان نگاه کنید که پارک را پر کرده‌ است. ما محکم روی پاهایمان ایستاده‌ایم تا با یک تظاهرات دیگر روبرو شویم، اما من خوشحالم که میبینم توده‌های عظیمی از مردم در طرف ما هستند. آن کسانی از ما، که با همه‌ی نگرانیهای ناشی از اعتصاب باراندازان(1)، و بویژه اعتصاب کارگران گاز، شریک شدیم و مردان، زنان و کودکانی را پیرامون خود دیدیم که از اعتصاب به تنگ آمده بودند، مصمم هستیم تا هشت کار بدست آمده را به صورت قانون درآورده و تضمینش کنیم.(2) یا ما این کار را میکنیم و یا (کارفرمایان) در اولین فرصت آنرا پس میگیرند. در چنین روز با شکوهی ما میتوانیم این امر را متحقق کنیم، در غیر اینصورت، باید تنها خود را ملامت کنیم. این بعدازظهر در این پارک مایکل داویت(3) در میان ماست که روزگاری توسط گلادستون(4) به زندان افکنده شد. اما در حال حاضر گلادستون با مایکل میانه‌ئی عالی دارد. به نظر شما چه چیزی باعث این تغییر شده است؟ چرا حزب لیبرال ناگهان تغییر آئین داده و طرفدار دادن قدرت به ایالات شده است؟ خیلی ساده به این دلیل که ایرلندیها 80 نماینده به مجلس عوام فرستادند تا از محافظه‌کاران دفاع کنند. به همین شکل ما باید دم آن نمایندگان لیبرال و رادیکالی بگیریم و بیرون بیاندازیم، اگر با برنامه‌ی ما مخالفت کنند.

مقامات زندان موارد جديدي براي پرونده سازي عليه محمود صالحی مطرح كرده اند. آنان دو مورد اعتراض به: كيفيت و كميت غذا و امتناع زندانيان از خوردن غذا و يك مورد اعتراض زندانيان نظافتچي ، كه در زندان به آنان شهردار گفته مي شوند، و منجر به افزايش دستمزد هفتگي آنان شد را دست مايه پرونده سازي براي اين فعال كارگري قرار داده اند.

اين در حالي است كه پنج روز از اعتصاب غذاي خشك محمود صالحی درزندان دراعتراض به صدور قرار بازداشت موقت براي او از سوي شعبه چهارم بازپرسي دادگستري سنندج مي گذرد.

ما اعضاي كميته دفاع از محمود صالحي ضمن محكوم كردن اين پرونده سازي هاي جديد و مكرر عليه محمود صالحی، از همه مردم آزاديخواه، تشكل ها ي كارگري و مدني و سازمانهاي مدافع حقوق بشر مي خواهيم تا نسبت به اين پرونده سازي ها اعتراض نمايند و اعلام مي داريم در صورت آزاد نشدن محمود در روز 4/1/1387، تجمعی اعتراض آميز را برگزار خواهيم كرد.

زمان و مكان اين تجمع "متعاقبا" اعلام مي گردد.

اتحاد و پشتيباني شما ضامن پيروزي ماست.

کمیته دفاع از محمود صالحی

2 فروردین 1387

http://www.kdmahmodsalehi.blogfa.com/ 

موضوع: درخواست اقدام فورى براى نجات جان محمود صالحى 

امروز دوشنبه 27/12/1386 محمود صالحي را از زندان به بازپرسي شعبه 4 دادگستري سنندج احضار كردند.بعد از ساعتها انتظار ، محمود را به جرم ارتباط با خارج از زندان و انتشار پيام هاي حمايت آميز مانند ، پيام به برگزار كنندگان اعتصاب غذاي 27 تير و اعلام پشتيباني و حمايت از مبارزات دانشجويان آزاديخواه و برابري طلب‌، براي ايشان قرار بازداشت موقت صادر كردند.

اين درحالي است كه 4/1/1387 مدت يك سال بازداشت وي پايان مي يابد و خانواده و همه دوستانش در انتظار رهايي وي از زندان بودند.

محمود به محض صدور اين قرار بازداشت غير قانوني ، در اعتراض به آن و همه تلاشهاي حاكمان جهت در زندان نگهداشتن وي ، اعلام كرد تا آزاديش از زندان دست به اعتصاب غذاي خشك خواهد زد.

كارگران و دوستداران آزادي ؛

محمود را يك سال به جرم برگزاري روز جهاني كارگر به بند كشاندند و علي رغم شدت وخامت وضعيت جسمانيش ، خللي در اراده و عزم وي در پيكار عليه نابرابري و ستم ايجاد نكرد . محمود نيز يكي از فرزندان راه رهايي طبقه كارگر و زحمتكش جامعه است .

ما ضمن محكوم كردن اين حكم غير قانوني ، خواهان آزادي  بي قيد  و شرط محمود صالحي درپايان مدت اسارت وي ( روز 4/1/ 1387) هستيم. ما اعضاي كميته دفاع از محمود صالحي اعلام مي كنيم در صورت عدم آزادي ايشان ، هر گونه اقدام لازم و اعتراضي را تا آزادي وي  در دستور كار خواهيم گذاشت.

                                                              امين قضايى

          (نشریه نسل سوم)

پست مدرنيته ، بحران چشم اندازهاي  شناسنده بورژاي  است. شناسنده بورژوازي به سبب موقعيت طبقاتي اش ، جهان را توصيف مي كند تا بدين طريق پيش انگاره هاي خود را بر جهان تحميل نمايد. موقعيت شناسنده بورژوازي هميشه يك موقعيت مسلط است و تنها هنگامي شناخت خود را حاصل مي كند كه بر موضوع مورد شناخت تسلط يابد. از اين رو شناسنده بورژوازي هميشه به نوعي بر تسلط موقعيت چشم انداز گونه خود متكي است :  شناسنده الهي به عنوان چشم انداز برتر جهان كه بر همه چيز و همه كس تسلط دارد جاي خود را به انسان محوري و شناسنده بورژوازي مي دهد كه ديگر نمي خواهد سايه خدا بر روي زمين باشد اما همچنان موقعيت چشم انداز گونه خود را براي تحميل ايدوئولوژي خود و ساخت نظام واقعيت مسلط طبقه اش حفظ مي كند.

 آنچه براي  شناسنده بورژوازي   اهميت دارد تنها حفظ موقعيت برتر سوژه اجتماعي خود براي تحميل پيش انگاره هايش است و تنها با تسلط چشم انداز خود مي تواند ايدئولوژي اش را تحميل كند و در غير اين صورت  واقعيات اجتماعي و هويت طبقاتي اين شناسنده رسوا خواهد شد. هر شناسنده اي كه چشم اندازي را براي شناخت فرض بگيرد  صرفاً خواهان تسلط بر موضوع شناخت  است . براي مثال در  دوره سرمايه داري شناسنده مسلط ، مرد سفيد پوست طبقه متوسط  غربي است كه هنوز  نيز در فيلم ها ديده مي شود. هدف ساخت چنين شناسنده اي نه شناخت  بلكه صرفا تحميل پيش انگاره هاي نظام هايي همچون نژاد پرستي (با سفيد پوست بودن)، جنسيت گرايي (با مرد بودن)، سرمايه داري (با بورژوا بودن) و ناسيوناليسم است . شناسنده بورژوازي از آنجا كه موقعيتي مسلط براي شناخت را اشغال مي كند، تنها مي تواند به توصيف جهان بپردازد و در نتيجه  چنين سوژه اي نقشي  نظاره گرانه و منفعل دارد .  من در اينجا به اختصار به چشم انداز هاي موقعيت شناسنده هاي برخي  از فيلسوفان بورژوازي مي پردازم :

در تاریخ 27بهمن ماه 86 ، دادگاه تجدید نظر شهر سنندج ، برای 11 نفر از کارگران این شهر که در مراسم اول ماه مه 86 روز جهانی کارگر شرکت کرده بودند ، حکم شلاق و جریمه نقدی صادر کرد. این حکم تا کنون در مورد 3 نفر ازکارگران اجراء شده است.احکام محکومیت کارگران به جرم بر گزاری مراسم اول ماه مه در ادامه فشار هایی است که در چند ماه گذشته بر کارگران و فعالان کارگری و دیگر جنبش های اجتماعی بطور مرتب اعمال شده است.

شورای همکاری تشکل ها و فعالین کارگری چنین اعمال فشارهایی را به شدت محکوم کرده و خواستار لغو فوری احکام فوق است. و همچنین از تشکل ها ی مستقل کارگری بین المللی می خواهد نسبت به احکام فوق اعتراض کرده و بدینوسیله همبستگی طبقاتی خود را با طبقه کارگر ایران مستحکم تر نمایند.

شورای همکاری تشکل ها و فعالین کارگری

2/12/1386

کمیته دفاع از محمود صالحی

اتحاد کمیته های کارگری

کمیته پیگیری ایجاد تشکل های آزاد کارگری

کمیته هماهنگی برای ایجاد تشکل کارگری

انجمن حمایتی فرهنگی کارگران

جمعی از فعالین کارگری

پرولتاریا، بورژوازی و انقلاب 57

بهزاد باقری

در طول تاریخ ، به خصوص تاریخ جدید جهان ( از انقلاب 1789 م . فرانسه به بعد ) انقلابات متعددی که خود حاصل انکشاف تناقضات و تضادهای اجتماعی تا سر حد بحران و انفجار اجتماعی بوده اند ، به وقوع پیوسته اند . انقلاباتی که هر کدام خصلت و جهت مشخصی داشته اند و برای پاسخگویی به وظایف اجتماعی معینی بوجود آمده اند . انقلاباتی که در تحلیل نهایی از تضاد بین درجه معینی از تکامل نیروهای مولده با مناسبات تولیدی که در ظرف آن تکامل می یافتندو اکنون چون زنجیری بر دست و پای این نیروها مانع تکامل بیشتر آنها می شود ، ریشه می گیرند . تضادی پایه ای که خود به صورت انواع جدالهای سیاسی ، اجتماعی ، فکری و... در جامعه نمودار می شود و انسانها و جنبشهای اجتماعی و احزاب سیاسی آنها را به عنوان نیروی فعاله و آگاه حل این تضادها به میدان می کشاند . انقلاب اجتماعی بیش از هر چیز عرصه ی جنگ و جدال حاد میان انسانها و جنبشهای آنها برای تعیین سرنوشت جامعه و خیزش اجتماعی آنها برای نفی نظام اجتماعی کهنه  و ستمگر است . تحولی که در آن به قول تروتسکی ، توده های کارکن و تحت ستم جامعه که همواره از صحنه ی تصمیم گیری های اجتماعی به دور نگاه داشته شده اند ، نمایندگان سنتی خود ( دولت ، پارلمان ، بوروکراسی و... ) را کنار می زنند و برای دخالت هر چه بیشتر در تعیین سرنوشت خویش پا به میدان می گذارند .  . .

اما تا به حال تمامی انقلابات پیروز نبوده اند ، بسیاری از انقلابات تنها موفق به تحقق بخشی از اهداف و آرمانهایی می گردند که حول آن به راه افتاده بودند ( انقلاب مشروطه ایران و ... ) . بسیاری از انقلابات پس از یک دوره کشمکش میان طبقات اجتماعی به شکست کشانیده می شوند و تحقق اهداف و وظایف خویش را به تحولات تاریخی بعدی – به شکل رفرم یا به شکل انقلابی – می سپارند ( کمون پاریس ، انقلاب 1918 آلمان و ... )  

                                    تحلیل طبقاتی ، تاریخ  و رهایی

درباره بحران ماركسيسم، و حتی مرگ آن، هم در مطبوعات عمومی و هم در رسانه‌های تحقيقی سخنان زيادی می‌شنويم. سقوط احزاب كمونيست، به طور مداوم با سقوط ماركسيسم به‌مثابه يك تئوری اجتماعی مساوی گرفته می‌شود. هرچند پيوند تاريخی بين ماركسيسم و "كمونيسم" (به‌عنوان اسم خاص‏ برای يك مدل اقتصادی‌_سياسی معين) غيرقابل ترديد است، اما آن‌ها قابل تبديل به‌يك‌ديگر نيستند. ماركسيسم سنتی از تئوری اجتماعی است، هر چند تئوری اجتماعی‌ای كه عميقاً درگير تلاش‏ برای تغيير جهان است. به‌علاوه، اين سنتی از تئوری اجتماعی است كه در چارچوب آن علوم اجتماعی _‌‌يعنی تشخيص‏ مكانيسم‌های علی واقعی و درك نتايج آن _ قابل تحقق است. از طرف ديگر كمونيسم (به‌عنوان اسم خاص‏) شكل ويژه‌ای از سازمان اجتماعی است كه با سلب مالكيت خصوصی بر منابع توليدی يا به‌حداقل رسانيدن آن و سطح بالايی از تمركز قدرت سياسی و‌اقتصادی در تحت كنترل دستگاه‌های سياسی نسبتاً خودكامه، حزب و دولت مشخص‏ می‌شود. چنين احزاب و دولت‌هايی ماركسيسم را به‌مثابه ايدئولوژی‌ای كه به آن‌ها مشروعيت می‌بخشد مورد استفاده قرار داده‌اند، ولی نه سقوط اين‌گونه رژيم‌ها، نه ناكامی آن‌ها در تحقق آرمان‌های هنجاری ماركسيسم، به‌خودی‌خود دليلی بر ورشكستگی ماركسيسم به‌مثابه يك سنت عمل علمی _ اجتماعی نيست.