کارگران، تشکل ها و نهادهای کارگری ایران و جهان!

در روز جهانی کارگر هنگامی که کارگران و خانواده های آنان که بنابر فراخوان کمیته برگزاری مراسم اول ماه مه(مشتمل بر تشکل های مستقل کارگری ایران) که برای اعلام مطالبات خود و گرامی داشت این روز درپارک لاله تهران گرد هم آمده اند، به همراه تعداد دیگری از مردم حاضر درپارک مورد یورش نیروهای امنیتی-پلیسی و ماموران لباس شخصی قرار گرفتند.این نیروها با انواع ابزار و روش های سرکوب، تعداد زیادی را شدیدا مجروح و بیش از صد و پنجاه نفر را در حالی که مورد ضرب و شتم واقع شده بودند، دستگیر و روانه زندان کردند.از این تعداد هنوز حدود یکصد تن درزندان به سر می برند. این افراد هیچ جرمی مرتکب نشده بودند که این چنین غیر انسانی سرکوب و به بند کشیده شده اند. آنها فقط به خاطر این که همزمان با میلیاردها کارگر دیگر در سراسر دنیا و به دلیل طرح مطالبات میلیون ها انسان در ایران که هر روزه تحقیر می شوند، به دلیل برپاکردن تشکل های مستقل سرکوب می شوند وماه های متمادی حقوقی دریافت نمی کنند، تنها به دلیل این که صدای اعتراض برآورده اند، امروز در بدترین شرایط در زندان هستند. هر روز خانواده هایشان که برای آزادی آن ها در مقابل دادگاه ها و مراجع دیگرقضایی مراجعه می کنند اما با برخوردهای نامناسب و پاسخ های ضد و نقیض مواجه می شوند. ما میلیون ها کارگر و زحمتکش و مساوات طلب نسبت به عزیزان دربند و خانواده هایشان مسئول هستیم و نباید آن ها را تنها بگذاریم. باید فورا متحدانه دست به کار مبارزه ای وسیع تا آزادی همه دستگیر شدگان شویم.

 ما ضمن اعلام این کمپین از تمامی تشکل ها و نهادهای کارگری و حقوق بشر داخلی و بین المللی می خواهیم که با تمامی توان خود و به فراخور امکانات خود و از هر طریق ممکن، ضمن محکوم کردن دستگیری این عزیزان و درخواست برای آزادی بی قید و شرط آنان به حمایت های گوناگون و متناسب با توان خود از این عزیزان و خانواده های آنان و اصرار بر مطالبات اعلام شده در قطعنامه اول ماه مه این کارگران بپردازند.

                             زنده باد همبستگی طبقاتی کارگران جهان

اعلام حمایت ها، بیانیه ها و گزارش اقدامات انجام شده خود را به این  نشانی بفرستید: campain1may@gmail.com  

                                   نوزده اردیبهشت 88

                        کمیته ی برگزاری مراسم روز جهانی کارگر

سندیکای كارگران شرکت واحد اتوبوسراني  تهران و حومه

سندیکای كارگران نیشکر هفت تپه

اتحادیه آزاد کارگران ایران

هیئت بازگشایی سندیکای کارگران نقاش و تزئینات ساختمان

شورای همکاری تشکل ها و فعالین کارگری شامل:

       - کمیته پیگیری برای ایجاد تشکل های آزاد کارگری

       - کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری

        - جمعی از فعالین کارگری

        - شورای زنان

کانون مدافعان حقوق کارگر

                                        و با حمایت :

 انجمن برق و فلز کرمانشاه- انجمن دفاع از کارگران اخراجی سقز – کمیته دفاع از کارگران هفت تپه - کارگران کارخانه پرریس سنندج- کارخانه بافندگی شین بافت سنندج –- کارگران کارخانجات شاهو- - نساجی کردستان- غرب بافت-آجر شیل -شیرپاک آرا- گونی بافی سما- آرد فجر- نیرو رخش- کارگران بخش خدماتی بیمارستان توحید سنندج -جمعی از بازنشستگان شهرستان سنندج -کارگران شرکت فرش غرب کرمانشاه- کارخانه لاستیک دنا – جمعی از کارگران سیمان قائن – جمعی از کارگران عسلویه – دانشجويان سوسياليست دانشگاههاي ايران – ...

ادامه دارد............

طی فراخوانی از سوی کمیته برگزاری مراسم اول ماه مه 1388- که متشکل از تشکلهای مستقل و رادیکال جنبش کارگری ایران هستند- کارگران، زنان و دانشجویان و مردم زحمتکش را برای برگزاری مراسم روز جهانی کارگر در تهران دعوت کرده بودند.

 عصر روز جمعه 11 اردیبهشت در پارک لاله- اطراف میدان آب نما- تجمع  گسترده ای متشکل از کارگران ، فعالین و خانواده های کارگران، زنان و دانشجویان که حدود 2000 نفر میشد، با حضور پرشور و گسترده خود اقدام به برگزاری مراسم روز جهانی کارگر کردند. اما از سوی نیروهای امنیتی که ساعتها قبل از برگزاری مراسم کل منطقه را زیر نفوذ و کاملا تحت کنترل داشتند، شرکت کنندگان مراسم را به ضرب و شتم گرفته و تعداد زیادی از آنها را دستگیر و روانه زندان کردند، که در بین آنها تعدادی از فعالین سرشناس جنبش کارگری و جمعی از دانشجویان سوسیالیست به نامهای (زانیار احمدی، نجما رنجبران، علی معدب، سعید سجودی، جمال سید علی، سیروس رهیاد،حمید قربانی، سید جواد موسوی) دستگیر و تاکنون از سرنوشت آنها هیچ اطلاعی در دست نیست.

حضور گسترده‌ی شرکت کنندگان در مراسم روز جهانی کارگر در تهران چنان نیروهای امنیتی را وحشت زده کرده بود که  برای پراکنده کردن و جلوگیری از برگزاری مراسم، با یورش وحشیانه با باتوم ، شوک الکتریکی، لگد، توهین و کت کتک کاری، افراد حاضر در محل را مورد هجوم قرار داده و مانع ادامه مراسم شدند.

پیشروی و تقویت جنبش کارگری ایران در چند سال اخیر و مبارزه مدام کارگران برای احقاق حقوق صنفی و طبقاتی خود، همچنین اقدام متحدانه و شجاعانه امسال کارگران ایران جهت برپایی مراسم مشترک و مستقل روز جهانی کارگر، بیش از پیش حاکمیت سرمایه و حامیان آن را وحشت زده و و ترس و خوف سراپا این حاکمیت را در بر گرفته است، که از هر اقدامی جهت سرکوب و به زیر کشیدن هر اعتراض و حرکت رادیکالی کوتاهی نخواهد کرد.

دانشجویان سوسیالیست قبل از هر چیز اقدام مشترک و متحدانه کارگران و شرکت کنندگان در مراسم روز جهانی کارگر را نقطه عطفی در جنبش کارگری و سوسیالیستی میداند و بر شجاعت و استواری همه فعالین کارگری، زنان و دانشجویان درود میفرستد و بر این امر مهم تاکید میکند که تنها با حرکت متحد و متشکل کارگران و جنبشهای رادیکال اجتماعیست توان مقابله با یورش حامیان سرمایه را خواهیم داشت.

ما دانشجویان سوسیالیست ضمن محکوم کردن اقدام زبونانه و وحشیانه حاکمیت و نیروهای امنیتی، آزادی فوری بی قید و شرط تمامی دستگیر شدگان اول ماه مه را خواستاریم! و از همه کارگران، زنان، دانشجویان، سازمانها و نهادهای آزادیخواه و انسان دوست در ایران و جهان میخواهیم برای آزادی هر چه زودتر و بی قید و شرط تمامی دستگیر شدگان اعتراض کنند و حمایت بی دریغ خود را وسیعتر اعلام نمایند.

زندانی سیاسی آزاد باید گردد!

زنده باد اول ماه مه روز جهانی کارگر

دانشجویان سوسیالیست دانشگاههای ایران
http://www.socialist-students.com/

12 اردیبهشت 1388

روزا لوکزامبورگ

ایده‌ی شعف انگیز بکار گرفتن یک روز تعطیلی و مراسم پرولیتاریائی، به عنوان وسیله‌ئی در جهت بدست آوردن 8 ساعت کار روزانه، ابتدا در استرالیا متولد شد. کارگران آنجا در سال 1856 تصمیم گرفتند یک روز را بطور کامل تعطیل کنند، مراسم هائی به شکل تظاهرات و برگزاری  متینگها و جشنها داشته باشند و اینهمه در خدمت تحقق 8 ساعت کار روزانه باشد. این مراسم در روز 21 آوریل برگزار گردید. قصد کارگران این بود که تعطیلی، تظاهرات، جشنها و متینگها فقط در سال 1856 برگزار شود. لیکن نخستین مراسم چنان تاثیر نیرومندی بر توده‌های کارگر استرالیا داشت و چنان آنها را به هیجان درآورد که تصمیم گرفتند هر سال آنرا تکرار کنند.

در واقع چه چیزی میتوانست کارگران را به عملی شجاعانه‌تر و ایمان آوردن به قدرتشان تشویق کند غیر از یک اعتصاب و تعطیلی توده‌ئی که تصمیمش توسط خود آنها گرفته شده بود؟ چه چیزی بردگان همیشگی کارخانه‌ها و کارگاهها را به عملی شجاعانه‌تر و عظیمتر فراخواند، غیر از اینکه سربازان ارتش عظیمشان را به صف کرده و به میدان آورده بودند؟ به این ترتیب ایده‌ی یک جشن و مراسم پرولیتاریائی سریعا پذیرفته شد، از استرالیا به سایر کشورها تراوش کرد و سرانجام کل جهان پرولتری را فتح کرد.

آمریکائیها نخستین کسانی بودند که راه کارگران استرالیائی را پی گرفتند. آنها در سال 1886 تصمیم گرفتند که اول مه روز تعطیلی سراسری باشد. در این روز 200،000 نفر ابزار کار را بر زمین گذاشتند و خواهان 8 ساعت کار روزانه شدند. پس از آن پلیس و مزاحمین قانونی برای چند سالی توانستند مانع کارگران از برگزاری مراسمی در آن مقیاس گردیدند. علیرغم آن آزارها و مزاحمتها کارگران در سال 1888 تصمیم پیشین خود را تجدید کردند و عزم نمودند که مراسم بعدی در اول مه 1890 برگزار شود. ...