کارگران نيشکر هفت تپه در ادامه اعتراضاتشان براي رسیدن به خواسته هایشان روز شنبه 28 اردیبهشت ماه  به همراه خانواده هاي خود در مقابل فرمانداری شوش دست به تجمع زدند.

کارگران نیشکر هفت تپه در سیزدهمین روز اعتصاب خود ابتدا در مقابل فرمانداری تجمع کردند و ساعاتی بعد از فرمانداری به سمت مرگز شهر و بازار راهپیمائی کردند در طی مسیر راهپیمائی جوانان و بازاریان و سایر اقشار جامعه به صفوف کارگران  پیوستند بازریان شهر بطور کامل مغازه های خود را بستند و به حمایت از کارگران برخواستند.

بنا به برخی گزارشات در راهپیمایی امروز که بزرگترین راهپیمایی اعتراضی است که تابحال در این شهر صورت گرفته جمعیتی نزدیک به 10000 نفر شرکت داشتند.

یونس میر حسینی دانشجوی دانشگاه شیراز  که به  صورت تلفنی و بدون احضاریه کتبی  به دادگاه احضار شده بود ،صبح روز یکشنبه۲۲ اردیبهشت در دادگاه حاضر شد  ولی به دلیل اینکه وی فرصت کافی برای گرفتن وکیل نداشته  به تاریخ ۵ خرداد ماه موکول گردید.گویا برای بعضی از اتهامات وی کیفرخواست صادر شده است که جزئیات آن هنوز مشخص نیست.

یونس میرحسینی ۱۴ آذر ۱۳۸۶ در آستانه روز دانشجو دستگیر شد و پس از گذشت ۱۴ روز به قید وثیقه آزاد شد و پرونده وی به دادگاه انقلاب شیراز فرستاده شد که اتهامات وی را اقدام علیه امنیت داخلی ،تبلیغ علیه نظام و اینگونه اتهامات تکراری که  در دستگاه قضایی برای سرکوب مد شده است،اعلام کردند.

درباره اعتصاب

و.ا.لنین
در مرتبه اول بايد توضيحی برای وقوع و انتشار اعتصابها پيدا کنيم. هر کس که اعتصابهايی را، چه از تجربيات شخصی خود و چه از گزارشات ديگران، و يا روزنامه‌ها، بخاطر بياورد فورا متوجه ميشود که هر جا که کارخانه بزرگ برپا شده و بر شماره شان افزوده ميشود اعتصاب اتفاق ميافتد و بسط مييابد. بندرت ممکن است که حتی يک کارخانه بزرگ از ميان کارخانه‌هايی که صدها (و در برخی موارد هزارها) کارگر دارند پيدا کرد که در آن اعتصاب اتفاق نيفتاده باشد. زمانی که تعداد کارخانه‌های بزرگ در روسيه معدود بودند تعداد اعتصابها هم کم بود. ولی از زمانی که کارخانه‌های بزرگ چه در محلات صنعتی قديم و چه در شهرها و دهات جديد شروع به زياد شدن کردند، تعداد اعتصابها هم زيادتر شده است.

به چه دليلی توليد کارخانه‌های عمده هميشه منجر به اعتصاب ميشود؟ به اين دليل که سرمايه‌داری ناچار بايد به مبارزه کارگران بر عليه کارفرمايان منجر شود و وقتی توليد به صورت عمده است اين مبارزه ناچار صورت اعتصاب بخود ميگيرد. اين را توضيح ميدهيم.

" امروز روز اول ماه مه عید رنجبران جهان است. امروز روزی است که رنجبران قدرت تشکیلاتی و اراده دفاع از حقوق و منافع طبقاتی خود را ظاهر می سازند. امروز در سراسر جهان، رنجبران کار را ترک می گویند و روز کار را جشن می گیرند. ..شعار انقلابی و سرود های بین المللی رنجبران تمام جهان را به تکان در می آورد... " هشتاد سال پیش در اول ماه مه ۱۳۰۷، حزب کمونیست وقت ایران در اعلامیه ای از کارگران و رنجبران ایران خواست که به مبارزه ی جهانی کارگران جهت احقاق حقوق خود بپيوندند . پس از گذشت اين هشتاد سال و وقوع رويدادها و تحولات اساسي در جامعه ايران ،  زنجيره مبارزات افتخارآميز و درخشان جنبش کارگري در ايران با نيرويي  بسي افزونتر ، صفوفي در هم فشرده تر و خود آگاهي اي به مراتب صيغل يافته تر کماکان ادامه دارد . امروزه به يمن مبارزات جنبش کارگري در ساليان اخير و به طور ويژه فعالين کارگري شهر سقز از سال 1383 ،  در خواست برگزاري مراسم غير دولتي و مستقل روز جهاني کارگر به خواسته اي تثبيت شده در اين جنبش بدل گشته است . کارگران در ايران در هرکجا که امکانش را بيابند راسا به اجراي حکم جهاني طبقه کارگر در مورد روز اول ماه مه يعني تعيين شدن آن به عنوان " روز کارگر " ، تعطيلي اين روز و  آزادي کارگران در انتخاب نوع برگزاري مراسم اين روز بر اساس تشخيص خود اقدام مي نمايند . برگزاري مراسم روز اول ماه مه بي ترديد لحظه اي در روند مبارزات بي وقفه طبقه کارگر است اما تاريخي که در پشت اين مناسبت جريان دارد و با خون و افتخار در هم آميخته است و جنبه و جايگاه نمادين اين روز ، به آن ارزشي ويژه و منحصر به فرد بخشيده است . " رزاي سرخ " در اين باره چه گويا و شفاف توضيح مي دهد  : " در حقيقت، چه می توانست به کارگران شهامت و ايمان بيشتری در قدرت خودشان بدهد تا يک توقف کار توده ای که آنها خودشان آنرا انتخاب کرده باشند؟ چه می توانست شهامت بيشتری به بردگان ابدی کارخانه ها و کارگاه ها بدهد تا فراخواندن گردانهای خودشان؟ پس ايده جشن پرولتاری بسرعت پذيرفته شد، و از استراليا، آغاز به گسترش در ديگر کشورها کرده تا سرانجام تمام جهان پرولتاری را فتح کرد... جشن گرفتن روز اول [ماه] مه بسادگی يک بار کافی بود، تا اينکه هر کس بفهمد و حس کند که روز اول [ماه] مه بايد يک نهاد سالانه و پيگير باشد... اولين [خواست اول ماه] مه پذيرش هشت ساعت در روز مطالبه کرد. ولی حتی پس از رسيدن به اين هدف، روز [اول ماه] مه از بين نخواهد رفت. تا زمانيکه مبارزه کارگر بر ضد بورژوازی و طبقه حاکم ادامه دارد، تا زمانيکه همه مطالبات پذيرفته نشده اند، روز [اول ماه] مه نموده سالانه اين مطالبات خواهد بود. و وقتي که روزهای بهتری سر زنند، وقتيکه طبقه کارگر جهان رستگاريش را بدست آورد- آنگاه هم بشريت احتمالاً روز [اول ماه] مه را به افتخار مبارزات تلخ و رنجهای بسيار گذشته جشن خواهد گرفت... " ( " منشاء روز اول ماه مه چه هستند ؟ " ، رزا لوکزامبورگ )

ما در اين بيانيه ابتدا مي کوشيم تا به اين سوال و دغدغه بپردازيم که چرا اول ماه مه تنها عيد جهاني " کارگران " ( در معناي يک صنف و قشر خاص اجتماعي ) و سوسياليستها نيست و عيد تمام انسانهاي آزادي خواه و برابري طلب راستين و همه انقلابيون و تحول خواهان هم هست و اينکه چرا هر فعال سياسي و روشنفکري که مثلا با مبارزات جنبش دانشجويي سروکار دارد و پيشروي و تعقيب پيگيرانه و بي تخفيف مطالبات دموکراتيک  اين جنبش را امر و نقطه عزيمت و وجه همت خود قرار داده ، مي تواند اول ماه مه را جشن خود بداند و در آن سهيم گردد ؟  و نيز اين سوالات که آيا اين مساله تنها مي تواند ناشي از انگيزه هاي ذهني اي مانند همراهي و همدردي با محرومين جامعه و يا ترجيح ايدئولوژيک و يا پيروي از رنگ و بوي هميشه " چپ " جنبش دانشجويي و يا توجه به کارگران و استعداد و انگيزه بيشتر کارگران براي اعتراض به وضع موجود به دليل جايگاه فرودست آنان در سطح جامعه و ... باشد و يا مبناي عيني دارد و بايد به عنوان مقوله اي استراتژيک از سوي فعالين راديکال جنيش دانشجويي ( و ساير جنبشهاي دموکراتيک ) و روشنفکران انقلابي مورد توجه قرار گيرد ؟

هاید پارک- لندن، می 1890

النور مارکس

ما به اینجا نیامده‌ایم تا کار احزاب سیاسی  را انجام دهیم، بلکه آمده‌ایم تا از امر کارگر، به شیوه‌ی خودش دفاع کنیم و خواهان تحقق حقوقش گردیم. من زمانی را بیاد میآورم که به همین هاید پارک آمدیم و خواهان تصویب لایحه‌ی 8 ساعت کار شدیم. در آن زمان ما باندازه‌ی انگشتان دست بودیم. آن تعداد به صدها و بعدا به هزارها رسید. امروز به این تظاهرات با شکوه و جمعیتمان نگاه کنید که پارک را پر کرده‌ است. ما محکم روی پاهایمان ایستاده‌ایم تا با یک تظاهرات دیگر روبرو شویم، اما من خوشحالم که میبینم توده‌های عظیمی از مردم در طرف ما هستند. آن کسانی از ما، که با همه‌ی نگرانیهای ناشی از اعتصاب باراندازان(1)، و بویژه اعتصاب کارگران گاز، شریک شدیم و مردان، زنان و کودکانی را پیرامون خود دیدیم که از اعتصاب به تنگ آمده بودند، مصمم هستیم تا هشت کار بدست آمده را به صورت قانون درآورده و تضمینش کنیم.(2) یا ما این کار را میکنیم و یا (کارفرمایان) در اولین فرصت آنرا پس میگیرند. در چنین روز با شکوهی ما میتوانیم این امر را متحقق کنیم، در غیر اینصورت، باید تنها خود را ملامت کنیم. این بعدازظهر در این پارک مایکل داویت(3) در میان ماست که روزگاری توسط گلادستون(4) به زندان افکنده شد. اما در حال حاضر گلادستون با مایکل میانه‌ئی عالی دارد. به نظر شما چه چیزی باعث این تغییر شده است؟ چرا حزب لیبرال ناگهان تغییر آئین داده و طرفدار دادن قدرت به ایالات شده است؟ خیلی ساده به این دلیل که ایرلندیها 80 نماینده به مجلس عوام فرستادند تا از محافظه‌کاران دفاع کنند. به همین شکل ما باید دم آن نمایندگان لیبرال و رادیکالی بگیریم و بیرون بیاندازیم، اگر با برنامه‌ی ما مخالفت کنند.

تنها بدین منظور که برای وصل شدن به دیگر نیروهای سیاسی و چپ دانشگاه های کشور و فعالین سیاسی – اجتماعی موجود در جامعه اعلامی چنین، لازم به نظر می رسد، نیز به این دلیل که شکل خاص امنیتی – نظامی موجود در دانشگاه امکان تعامل جدید با نیروهای موجود و مخفی را مختل می کند و با درک این مهم که اندیشه امنیتی حاکم بر دانشگاه بخشی از واقعیت جاری در جامعه ماست که مبارزه با آن، مبارزه با ساخت موجود است، چارچوب های کلی حرکتی خود را در بندهای زیر اعلام می کنیم:

1- ما خواهان مبارزه با وضعیتی هستیم که در آن به درکی سیاسی از موضع چپ رسیده ایم. وضعیتی که از مناسبات حاکم بر جهان پیرامون خود در بازه ای جهانی تا ملی گسترده است.

2- ما معتقدیم که وضعیت موجود جامعه و جهان مان ناشی از ساخت نابرابر سرمایه داری و به تبع آن ساحت های برآمده از  چنین ساختی است.

3- ما معتقدیم، نظام سرمایه داری جز با تداوم بهره کشی از انسان در چارچوب فرایند تولید و انباشت سرمایه از طریق استثمار فرد در جامعه و استحکام مزدوری در کار و کار مزدی امکان حیات ندارد. بر این اساس با همه توان در راه آگاهی بخشی و مبارزه نسبت به چنین واقعیتی تلاش می کنیم. ............

محسن مومنی 

سرمقاله  میلیتانت شماره یازدهم با عنوان « اتحاد دانشجویان سوسیالیست را مستحکم کنیم!» بهانه ای گردید تا بدین وسیله از این رفقای گرامی و حسن توجهشان قدر دانی نماییم و نسبت به هرچه گسترده  ترشدن اتحاد نیروهای سوسیالیست  در اقصی نقاط کشور ابراز امیدواری نماییم.

در شرایطی که مجموعه جناح های راست، اعم از  پوزسیون  ، اپوزسیون پرو- رژیم و اپوزسیون پرو-غرب، در سرکوب نیروهای چپ  متحد بوده  و در بزنگاه های تاریخی و در  برابر جریانات عمیقا ضد سرمایه داری (در تمامی وجوه و ابعاد آن) ، بی درنگ هم پیمانِ استراتژیک و حافظ منافع یکدیگر گردیده اند، این وظیفه و ضرورت حاکم بر مناسبات نیروهای سوسیالیست و بر مبنای استراتژی واحد سوسیالیسم کارگری است که  در هر دو حیطه نظری و عملی ، متفق بوده و مشی وحدت همه نیروهای مبارز رادیکال چپ و سوسیالیست کارگری  را در در پیش بگیرند.

بازبینی تجربه ضربه اخیری که بر چپ دانشجویی فرود آمد کاملا موید این نکته است:  موضع مجموعه نیروهای راست و سعی در تشدید ضربه و بایکوت رسانه ای که در پیش گرفتند از یک سو، و عکس العمل گرایشات گوناگون چپ و اتحاد و هماهنگی نسبی که درحمایت از دانشجویان و علیه سرکوبگران صورت پذیرفت از سوی دیگر، ما را در درک ضرورت های حاکم بر شرایط ویژه تاریخی و ژئوپلتیکی  که در آن به سر می بریم یاری می رساند.

همانطور که رفقای میلیتانتی بیان داشته اند، روشن است که تداوم مبارزات سوسیالیست ها ، تنها با "اعلام موجودیت" و چند فعالیت و چند بیانیه مشترک تحقق نمی یابد و این مهم نیاز به فعالیت های مداوم و جدی و برنامه ریزی شده  در دو حیطه مبارزه  تئوریک و پراتیک دارد و عمیقا با بررسی و جمع بندی تجارب مبارزات نیروهای چپ و به ویژه تجربیات اخیر دانشجویان در سال های گذشته  پیوند نا گسستنی دارد.

تئوری و پراتیکی که بیان گر گسست قاطع  از مجموعه  گرایشات سکتاریست، رفرمیست ، سانتریست و غیر پرولتری  در جنبش سوسیالیستی باشد که خود را در لفافه  الفاظ  غلط انداز و توخالی پیچیده اند و عملا نه تنها اندک قدمی در پیشبرد جنبش سوسیالیستی بر نمی دارند، که به مثابه سدی در برابر کمترین پیشروی های آن ظاهر می گردند.

از این رو ما دانشجویان سوسیالیست سراسر ایران متقابلا  اعلام می کنیم که آمادگی هرگونه تبادل آرا و برنامه ریزی جهت هرگونه فعالیت مشترک و همکاری در راستای نیل به اهداف  گران سنگمان  را داریم که  بر مبنای تئوری  انقلابی  و استراتژی سوسیالیستی  کارگری تحقق می پذیرد و در این مسیر دست همه رفقای عزیزمان در اقصی نقاط کشور را به گرمی می فشاریم.

زنده باد سوسیالیسم

قابل ذکر است که بهرنگ زندی از جمله دانشجویان بازداشتی دانشگاه مازندران در جریان دستگیری گسترده دانشجویان چپ بود .

همراه شو عزیز...

من به باور های هچ کس توهین نمیکنم.

اما میخواهم به کوری چشم انان که نمی خواهند بیندیشید بیندیشید.

رفقا شیراز خبر مبدل شدن زنی به گربه را شنیده یا بعذن دیده اید؟

اینجا هوا شرجی جای اندیشه را از مردم زود باور گرفته.

قبض اب برق و گاز تلفن و و و و .....

من نمی خواهم شوخی کنم.

اما بیندیشید ایا با غذای نظری که در ان گوشت گربه بوده کسی گربه میشود.

پس من به حال انان که چنین خدایان ظالمی بر انان حاکمند اه میکشم.

و به نمایندگان بحق ایشان بر زمین که پرچمشان را به مرد ۱۴۰۰ ساله تقدیم می کنند تبریک

 می گویم که چه عقیده ی خوبیست و تنها لایق ایشان.

 13 آذر 1386 بدون شک مقطعی تعیین کننده برای بخش چپ جنبش دانشجویی بود که حدود سه سال پیشتر از آن فعالیت خود را در دانشگاه آغاز نموده بود . برای دانشجویان چپی ( مانند خود ما )  که می خواستند فعالیت خود را آغاز کنند  ،  شرایط پس از 13 آذر ما را با روندهای متناقض و پیچیده ای مواجه کرد : جمع محدودی که تحت عنوان " چپ کارگری " فعالیت می کرد و بر خلاف عنوانش تمایزی اساسی در راهبرد و سبک کار با " چپ رادیکال " نداشت با استعفاها و انشعابهای متعدد و سپس آغاز موج دستگیریها عملا مضمحل گشت . " چپ رادیکال " که بخش عمده ای از فعالیتهایش به پوششی برای به پیش بردن سیاستهای به شدت انحرافی و نادرست یک  جریان خاص بدل شده بود  ، در اثر حاکم شدن همین سیاستها و سکتاریسم ناشی از آن و فرود آمدن ضربه دستگاههای سرکوب به شدت تضعیف شد . رادیکالیسم و چپگرایی اراده گرایانه ، ماوراء طبقاتی و غیر پرولتری همواره و در همه جا به جنبش دانشجویی به عنوان محیط مناسبی برای پیشبرد سیاستهای خود نگریسته است و " چپ رادیکال " دانشگاههای ایران نیز از این امر مستثنی نبود . حاکم شدن منویات یک جریان سیاسی خاص - که از خانواده همان رادیکالیسم غیر پرولتری ، ماوراء طبقاتی و آوانتوریست بیرون آمده بود -  و کشاندن نیروی این جریان به حیطه های دیگری غیر از امور مربوط به فعالیت سوسیالیستی در جنبش دانشجویی  ، زمینه وارد آمدن ضربه گسترده  دستگاههای امنیتی حکومت به کلیت جریان چپ دانشجویی که مراحل رشد خود را به سختی و آرامی و با کوششی قابل تحسین پیموده بود  را مهیا نمود و سطح و دامنه فعالیتهای چپ در دانشگاههای تهران را به نحوی چشمگیر به عقب راند و در عین حال  فضا را برای عرض اندام جریانها و شخصیتهای گوناگون رفرمیست در این جنبش که تا این مقطع حاشیه ای و منزوی مانده بودند فراهم ساخت . متاسفانه در شرایط کنونی نیز عده ای مجددا  جبهه " دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب " را به ظرفی برای تداوم همان سیاستهای نادرست گذشته بدل نموده اند و این در حالی است که نقطه عزیمت بسیاری از  فعالینی که در جریان موج ایجاد شده پس از سیزده آذر دست به ایجاد واحدهای " دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب " در مناطق دیگر غیر از تهران زدند و این نام را در سطحی گسترده مطرح ساختند ، یقینا آن چیزی نیست که امروز بر جهت گیری عملی و پیوندها و تمایلات گروهی و سیاسی خاص نمایندگان " رسمی " این جریان حاکم است . مطمئنا گذشت زمان بسیاری از حقایق مربوط به این مسایل را برای رفقای دانشجوی چپ و سوسیالیست به ویژه در شهرستانها روشن تر خواهد ساخت .

در این میان ما در میان امواج شکل گرفته پس از 13 آذر با جریان " دانشجویان سوسیالیست دانشگاههای ایران " (www.dsocialist.blogfa.com ) آشنا شدیم که بر عبور و فراروی از قطبهای موجود در چپ دانشجویی و قطع ارتباط با سیاستهای نادرست و جریانات انحرافی و سکتاریستی موجود تاکید دارد  و بر آن است که با ایجاد مرزبندی قاطع با چشم اندازهای لیبرالیستی ، رفرمیستی و همین طور گرایشهای چپ غیر پرولتری و ماوراء طبقاتی  ، افقی مبتنی بر نمایندگی منافع طبقه کارگر در درون جنبش دانشجویی بمثابه یک جنبش دموکراتیک پیشتاز نمایندگی کند .  طرح این استراتژی یعنی " اتحاد جنبشهای دموکراتیک حول جنبش کارگری " جنبش دانشجویی را که از خصلتی دموکراتیک برخوردار است در راستای پیگیری مطالبات خود و در سطح استراتژی سیاسی به جنبشی ضد کاپیتالیستی فرا می رویاند . قرار گرفتن جنبش دانشجویی در این مسیر در شرایط کنونی ایران بمثابه اخذ استراتژی این جنبش از دل پارادایم مارکسیستی و گسست قاطعانه با پارادایم لیبرالی "جامعه مدنی " و "سنت-مدرنیته "  بمثابه پارادایم غالب در فضای روشنفکری ایران است که نسلی جدید از روشنفکران سوسیالیست و انقلابی را نیز به جامعه تحویل خواهد داد . دانشجویان سوسیالیست اعتقاد دارند تنها این استراتژی و نه هیچ مقوله دیگری نظیر تعلق خاطرهای حزبی و گروهی است که می تواند به عنوان محور فعالیت و اتحاد  گرایشها و فعالین گوناگون  چپ در دانشگاهها  عمل کند  و دانشجویان چپ با متشکل شدن در قالب مجموعه " دانشجویان سوسیالیست " است که می توانند ساختارهای مقدماتی لازم برای تشکیل جبهه های وسیعتر ( از جمله همین جبهه " آزادی خواهی و برابری طلبی " )  در فعالیت جنبشی خود فراهم آورند .

بر این اساس و طی این بیانیه ما پیوند خود با مجموعه " دانشجویان سوسیالیست دانشگاههای ایران " اعلام می داریم و از سایر فعالین چپ و آزادی خواه و برابری طلب  نیز دعوت می کنیم با پیوستن به این حرکت و قرار گرفتن در کنار یکدیگر صفوف خودمان را حول محورهای مبارزه طبقاتی در جنبش دانشجویی و در سطح جامعه فشرده تر  و مستحکم تر  سازیم .

زنده باد ازادی و برابری

زنده باد سوسیالیسم

دانشجویان سوسیالیست دانشگاه آزاد رود هن

http://socialist-rodehen.blogfa.com/

26. فروردین .1387

انفجار بمب در شیراز

بنا به گزارشات رسیده بر اثر انفجار یک بمب در حسینیه ای در شهر شیراز  8 تن کشته و شمار دیگری نیز زخمی شده اند.

این انفجار شنبه شب 24 فروردین ماه در خیابان"آقایی"  شیراز و در یک حسینیه روی داده و برخی گزارشها حاکیست که بر اثر آن ۱۰تن کشته و ۶۴ نفر زخمی شده اند.

ماموران امنیتی رژیم به صورت گسترده ای اطراف محل انفجار را محاصره کرده اند.

کارگران "کیان تایر" در ادامه اعتراضات  خود جاده تهران – اسلامشهر را بستند

روز شنبه 24 فروردین ماه صدها کارگر شرکت کیان تایر( لاستیک البرز) در ادامه اعتراضات روزهای گذشته خود، با آتش زدن لاستیک جاده تهران – اسلامشهر را بستند.

بیش از 1 هزار کارگر کارخانه"کیان تایر" در اعتراض به عدم دریافت حقوق 5 ماه خود از روز چهارشنبه 21 فروردین ماه دست به اعتصاب و تجمع زده اند، اما هنوز هیچ اقدامی برای رسیدگی به مشکلات آنان انجام نشده است.

به دنبال گسترش اعتراض کارگران کارخانه"کیان تایر"، ماموران انتظامی رژیم با حضور در محل قصد پراکنده کردن کارگران را داشتند، اما کارگران همچنان بر ادامه اعتراضاتشان تاکید کردند.